Aahhhh, nostalgie! Ik neem je even mee aan het handje en we gaan samen even terug in de tijd, ok?

We schrijven 1 januari 1990: de release datum van “Extreme II: Pornograffitti”, het album van de toen-zo populaire band Extreme, die een knoeperd van een hit hadden met het nummer ‘More Than Words’. Vast wel bekend. Niet? Ik neem je even mee:

Vrouwen, wereldwijd, liepen weg met dit nummer en stortten zich massaal op het album van deze langharige ‘romantici’, in de veronderstelling een plaat te kopen die strak stond van de ballads en waar ze wel ‘even lekker bij weg zouden kunnen zwijmelen’.

Eenmaal thuis aangekomen, 7 euro lichter, (ja ja, toen je de verkoper nog gewoon een een gulden op 15 moest geven voor 13 nummers!) opende de dames het hoesje (plastificeren i.v.m. een eventuele ruil bestond toen nog niet) en ‘gingen er eens lekker voor zitten’.

Eenmaal op de ‘play’ knop gedrukt, was je (als vrouw zijnde!) binnen 2.7 seconden een illusie armer. De eerste track knalde snoeihard je (huis)kamertje binnen. Je sprong op, rende naar je (toen nog veel te dure) CD-speler en gooide je glas cheap-ass wijn richting de ‘next’ knop. Track 2… *Aah!* …. track 3… *Aaaarrrgh* … track 4…*Mother Fu…..!*

Maar dan eindelijk, track 5: More Than Words…! *zucht* *zwijmel*. De rest van de CD laat zich raden… Je draaide de 18 jaar hierna het album nog maar drie keer of zo en bleef achter met een gevoel van: “Vuile vieze smerige vuile opli…… ”

In datzelfde jaar gebeurde *exact* hetzelfde met de concerten van Extreme. Uitverkochte zalen op basis van die ene hit. Op de eerste 70+ rijen zaten vrouwen die liever hun geld uitgaven aan het concert, op basis van de hit ‘More Than Words’, en erna pas overwogen het album aan te schaffen. Dat laatste gebeurde natuurlijk niet. De spreekwoordelijke ‘koude kermis’.

Conclusie: Extreme veroverde wereldwijd miljoenen vrouwen met de debuut-single ‘More Than Words’ en wist op deze slimme manier zowel album-kopers als concertbezoekers te genereren. Kassa!

Mijn conclusie: Ik heb het bewuste album in ‘97 aangeschaft, op aanraden van mijn zwager. Niet vanwege die ene ‘track-5 valkuil’, maar vanwege de muzikale genialiteit van de overige tracks. En ik kan je zeggen, nu ik alle albums heb: tijdloos, inspirerend, heerlijk om na jaren weer eens uit de kast te trekken.

Dit laatste heb ik ook gedaan en ik vond op YouTube een live-uitvoering van één van mijn all-time-favourites: Extreme - Midnight Express, op gitaar gespeeld door Nuno Bettencourt: